Jüri, bu filmi belgesel ile deneysel sinema arasındaki sınırları özgün bir biçimde ele alışı nedeniyle öne çıkan bir çalışma olarak değerlendirdi. Görünüşte bir hikâye anlatırken, daha katmanlı ve karmaşık bir yapı kurması; arşiv görüntüleri ile yapay zekâ üretimi görseller arasında gidip gelerek “gerçek” ile “üretilmiş gerçeklik” arasındaki ilişkiyi sorgulaması dikkat çekicidir.

Yapay zekâyı anlatının merkezine alarak, günümüzün yalan haber ve manipülasyon ortamıyla kurduğu bağ; gerçeği sorgulamak için sahteliği kullanma stratejisiyle özgün bir yaklaşım sunmaktadır. Ayrıca filmin güncel politik bağlamla kurduğu ilişki, anlatının etkisini güçlendirmektedir.

Jüri, bu filmi zaman kavramını analog ve dijital teknolojiler arasındaki gerilim üzerinden ele alış biçimi ve bunu güçlü bir biçimsel yapı ile desteklemesi nedeniyle öne çıkan bir çalışma olarak değerlendirdi. Lineer olmayan anlatısı, izleyiciyi zamanın kırılganlığı, akışı ve teknolojik dönüşüm üzerine düşünmeye davet etmektedir.

Kurgu dili, analog ve dijital dünyalar arasındaki geçişleri zarif ve akışkan bir şekilde kurarken, etkileyici ses tasarımıyla birlikte bu deneyimi derinleştirmektedir. Film, saatlerin yalnızca zamanı ölçen araçlar değil, aynı zamanda bizimle birlikte yol alan birer eşlikçi olduğunu hissettiren özgün bir yaklaşım sunmaktadır.

Bu film bağlılık ve sevgi hakkında, birkaç yıl önce dünyanın dört bir yanındaki insanların yeni bir hastalık korkusuyla dolup kendilerini insanlardan izole etmek zorunda kaldığı tuhaf zamanları anlatıyor. Ölüm ve hayatta kalmayı konu alan bir film. Üzüm Mevsimi filminde, Covid pandemisi dönemine geri dönerek yaşlı bir çifti, acı çeken bir kadını, bakım veren kocasını ve yakın ailedeki yaklaşan trajediyi gözlemliyoruz. Film, mükemmel bir "duvarın üstünden uçmak" belgesel geleneğini takip ederek Covid günlerine geri dönmemizi sağlıyor.

İlk güzel görüntüden itibaren anlıyoruz ki, bu film, değerlerin ve aklın altüst olduğu güzel bir dünya hakkında. Filmin büyük bir kısmının güzelliği ve şiirsel bir şekilde ele alışı, anlattığı çirkin şeylerle sürekli bir tezat oluşturuyor. Sinematografideki sıkı müdahale, farklı zaman ve mekanların görüntülerini üst üste bindirme becerisi, bize gerçeklik ve rüyalarla dolu mükemmel bir dünya sunuyor; ‘In My Hand’, büyük ekranda hayranlık duyulması gereken saf bir sinema örneği.

Jüri, bu filmin olgun ve iyi hazırlanmış bir hikaye olduğunu, şiirsel görseller ve ses tasarımıyla desteklendiğine karar verdi. Karakterler ilginç ve çok yönlüydü. Film, animasyondaki benzersiz anlatı sesi ile düşünce ve tekniğin mükemmel bir birleşimi.

Birbiriyle harmonize olmuş gerçekçi ve doğal oyunculukları, hikayesiyle tamamen tutarlı ve etkisini izleyiciye maksimum verim ile geçirebilen görsel tercihleri, siyah beyaz olmayan derinlikli karakterleri, anlatmak istediği hikayeye tümüyle hakim olduğu filmin her köşesinden belli olan bir senaristi ve ne yapmak istediğini çok iyi bilen yönetmeniyle birlikte profesyonel ve dokunaklı (deeply touching) olmayı aynı anda başarabilen ‘No Place Like Home’ filmini jüri üyeleri oy çokluğuyla En İyi Film Ödülüne layık görmüştür

En İyi Yönetmenlik Ödülü, Summer Triangle filmiyle Maryam Esmaeili ve Ali Babai’ye verildi. Yönetmen ikilisi, kısa film formunu ustalıkla kullanan lirik bir sinema eseri ortaya koymuş. Karanlık bir temayı aydınlatan, şiirsel, hatta düşsel bir dokunuşta bulunuyor; insanlar arası bağ ve umut üzerine zarif bir sinemasal kesit yaratıyorlar.

En İyi Senaryo Ödülü, Summer Triangle filmiyle Maryam Esmaeili’ye verildi. Yalın bir kurgu üzerinden, Esmaeili özgün karakterleri, oyunbaz diyalogları ve küçük keşif anlarını bir araya getirerek, derin bir duygusal akışla ilerleyen bir hikâye kuruyor.

Filmin gereksindirdiği atmosferi, dengeli çerçevelemeler ve incelikli aydınlatma seçimleri ile kurma başarısını göstermesi, bu ustalığı gösterirken de görsel estetiğini filmin yararına ölçülü tutmayı başarması nedeni ile, jüri, Hevraz (The Slope) filmini En İyi Görüntü Yönetmeni Ödülü’ne oy çokluğuyla layık görmüştür.

Doğal ve gerçekçi tonla uyum içinde ilerleyen kurgu tercihleri, filmin bütünsel yapısını destekliyor ve anlatının içsel ritmini başarıyla kuruyor. Ölçülü ve hassas yaklaşımıyla izleyiciyi yönlendiren bu kurgu dili, filmin duygusal mimarisini güçlü bir şekilde inşa ediyor. Bu doğrultuda jüri, No Place Like Home filmini; hassas, düşünülmüş ve duygusal olarak güçlü bir kurgu yaklaşımı nedeniyle oy çokluğuyla En İyi Kurgu Ödülü’ne layık görmüştür.

Headache filmi, yalnızlık ve bu sorunun çözümünde insan merkezci perspektifin dışına çıkışta müzik, ses, renk, montaj ve diğer sinematik operasyonların uyumlu olduğu bir estetik tercihin ürünü gözükmektedir. Filmin kritik anında yapılan etik seçim, klasik sinemanın konvansiyonlarının dışında ve felsefi düzlemde sinemanın sağladığı imkanlarla, abartıdan uzak dengeli bir estetik ile sunulmuştur. Jüri, bu gerekçeler ışığında oy çokluğuyla filmin sanat yönetimini Kurmaca dalında En İyi Sanat Yönetimi olarak ödüle layık görmüştür.

Genç yaşta hayatını kaybeden bir şairin (Nilgün Marmara) hikayesi, arkadaşları ve yakın çevresinin anlatımı üzerinden kurgulanıyor. Kronolojik bir anlatı olmayıp onu tanıyan insanlardan edinilen bilgiler sayesinde bizi ana kahramana çok yakın hissettiren, samimi bir içerik sağlıyor. Dramatik yapının etkili bir şekilde kurgulanması nedeniyle ödülü hak ediyor.

Film 900 yıllık mistik bir hikayenin bir dağ köyünde gelenek olarak yaşatılmasını başarılı bir belgesel anlatısı olarak sunması nedeniyle ödülü hak ediyor. Açık alanlardaki kamera kullanımı ve kapalı mekanlardaki ışık kullanımı etkileyici bir sinematografi olarak karşımıza çıkıyor. Yerel halkın doğal oyunculuğu sayesinde kameranın hissedilmemesi dikkate değer bir başka yönü. Ayrıca filmin anlatım dili bir geleneğin şimdiki zamanda yaşatılmasının önemini göstermesi ve tüm köyü birbirine bağlayan duygu ve heyecanı da yansıtabilmesi açısından başarılı bulundu.

Film İki kuşak arasındaki sıcak ilişkiyi ve anılar eşliğinde bir anlatım ile bir portrenin kurgulanmasını çok etkili bir biçimde başarıyor. Film çoğunlukla dar bir kapalı mekanda geçmesine rağmen ışığın başarılı kullanımı ve oyuncuların profesyonel performansları sayesinde hikayeyi içselleştirebiliyoruz. Ses tasarımı, sadelik, hikayeye odaklanma ve sinema dilini çok etkili kullanma açısından ödüle değer bulundu.